Frank en Marjolijn in Australi

Eindelijk lieve mensen daar zijn we dan weer! En we hebben veel te vertellen…. Voordat we op 26 februari naar Alice Springs vertrokken zijn we de dag van te voren nog naar Barossa Valley geweest om wijn te gaan proeven.  De Barossa Valley is de grote wijn regio van Zuid Australie,  ongeveer 60 km vanaf Adelaide. Eerst zijn we naar wijnerij Jacob’s Creek geweest (de bekendste en grootste wijnerij) waar we dan ook een aantal hele mooie wijnen hebben geproefd. Daarna zijn we naar de VineCrest wijnerij en Richmond Grove wijnerij geweest om vervolgens een beetje teut aan de BBQ te gaan… Hierna was de laatste wijnerij een beetje een tegenvaller, de wijn bij de Cookatoo Ridge was naar onze smaak matig en veel te snel achter elkaar. Maar kortom Super dag en heel erg veel gelachten met zo’n groepje backpackers aan de wijn!!!

Op 26 februari zijn we s’ochtends vroeg naar het kantoor van Heading Bush gereden om na wat formaliteiten in een Toyota Landcruiser te stappen en te gaan!  We kwamen erachter dat we met 6 nederlanders waren (altijd gezellig), 1 iers meisje en 3 duitsers. Toen we onze eerste stop hadden (om even de route uit te stippelen en elkaar even te leren kennen) kwam er een huis op bestelling voorbij gereden erg vaag….(zie foto). Hierna zijn we doorgereden naar een van de oudste ranges, de Flinders Ranges. We hebben na een fantastische zonsondergang een kampvuur gebouwd en gegeten. Hierna hebben we in een swag en een slaapzak geslapen onder een FANTASTISCHE sterrenhemel, en toen…jawel……de eerste snurker!! Gauw een setje oordoppen gepakt en slapen maar (owja het mooiste die avond was toch wel de dames die moesten plassen! samen in groepjes met een zaklamp een rolletje WC papier en een schepje erop uit! Wat ben ik toch gelukkig dat ik een man ben!!)!

De tweede dag zijn we naar Wilpena Pound geweest om een bush walk  te maken en vanaf toen snapte we waarom we een vliegen net gekocht hadden…. er zaten de gehele dag voor de rest van de tour zo’n ongeveer 100 vliegen op je gehele lichaam!! Wat een drame!!! in Wilpena Pound stond nog een huis (onbewoond) dat er over was van de tijd dat er nog mensen woonden. Deze mensen hebben het na verloop van tijd ook opgegeven omdat het land door de droogte niet vruchtbaar was. ’s Middags kwamen we aan bij Iga Warta Aboriginal Community waar we de middag door brachten met zwemmen met de bewoners en s’avondswerden er verhalen verteld rond het kampvuur door de bewoners van Iga Warta.

De derde dag werden we ’s ochtends wakker gemaakt door de vliegen en werden we verzocht mee te gaan met Terrance (de oprichter van Iga Warta Aboriginal Community). Hij ging met ons naar een plaats waar oker gevonden is en hij legde ons uit wat dat voor zijn Community betekende. Hierna zijn we nog beschilderd met deze kleuren (zie foto’s) en zijn we weer op weg gegaan. Na een lange rit hebben we geluncht met 100000000000 vliegen en kwamen we een verlaten plaatsje genaamd: Farina. Hier laten ze alle oude troep zoals ruines van een bakkerij, een badkuip, auto’s e.d. gewoon liggen omdat er niemand meer komt en het geen zin heeft om het op te ruimen. Heel vreemd is het allemaal. ’s Avond zijn we  een koud (veel te duur) biertje gaan drinken in de outback pub bij William Creek, waar de populatie op 5 inwoners staat. Wat een tegenvaller was, was dat de pub om 21:30 uur dicht ging omdat de barvrouw moe was….wat een andere wereld! We hebben gecampeerd tussen de rode zand duinen op de wereld’s grootste cattle station.

De vierde dag zijn we Coober Pedy ingereden,  vanwege de extreme weersomstandigheden wonen de meeste mensen ondergronds en werken ze in ondergrondse mijnen. Het toerisme in de stad richt zich dan ook grotendeels op ondergrondse bezigheden. Hier bevinden zich onder meer kerken, hotels en woningen. We hebben genoten van een rondleiding in een van de mijnen. Er is in deze stad veel opaal gevonden en dat is een zeer kostbare steen. Er was zelfs een inwoner die 3 kamers aan z’n woning wilde toevoegen in een van z’n nieuwe kamers opaal vond en aan het eind van het verhaal 3 kamers en 250.000 dollar rijker was! ’s Avonds hebben we genoten van een geweldig uitzicht over de painted dessert en zijn we lekker gaan slapen tussen de nachtvlinders, sprinkhanen en allerlei ander kriebelend insectenleven dat op-, onder- of op je wilde kruipen, vliegen of springen (en natuurlijk kon ik het niet nalaten om het vrouwelijke volk daar mee te klieren hahahaha nog nooit een roedel vrouwen zo hard zien rennen!!).

(vervolg door Marjolijn )

Dag 5: Vandaag was een saaie… Omdat de rode zandduinen niet toegankelijk waren (luie ranger blijkbaar…) hebben we 4,5 uur doorgebracht in het Pink Roadhouse in Oodnadatta… Nou. Als je ergens niet zo lang wil zitten is het wel in Oodnadatta. Daar is dus echt niks te beleven! Het Roadhouse was op zich wel grappig, omdat vrijwel alles roze is daar, maar daar bleef het bij Na de lunch gingen we dan eindelijk verder, recht de Simpson Desert in! Na nog een keer hout sprokkelen gingen we naar de kampeerplek aan het water… Nouja… Water… Modderpoel! Maar we hebben er wel gezwommen (dat wil je ook wel, na een dag zweten en niet douchen…) Het leuke aan deze waterpoel was dan wel dat we er op Yabby’s (rivierkreeften) gevist hebben! De Yabby’s had Frank overigens bijna in z’n slaapzak gekregen omdat hij de toerleider het water in gegooid had….niet zo slim Frank!!

Dag 6:  Ontbijt, in de rook, want dan hadden we geen last van vliegen (nouja, er zaten er 3 op je boterham in plaats van 30…) en met yabby’s! Er zaten er echt een heleboel en we hebben er een aantal gekookt. Ze smaken echt superlekker zo vers, maarja, ’s morgens bij het ontbijt heb ik aan 1 zo’n ding wat ik zelf moet slachten wel genoeg… Na het ontbijt op weg naar Finke, een aboriginal community. Hier hebben we geen foto’s van omdat dit niet toegestaan was. We snappen wel waarom… Die mensen leven daar echt in armoede, echt heel erg. Er lopen ook allemaal honden rond, ziek en onverzorgd, want, die zijn “heilig”… Nouja. Gauw door naar een paar rode zandheuvels (prachtig!) en water ingeslagen en weer door! Op naar, jawel, Uluru! Eindelijk, hiervoor kwamen we Maarja, zoals met alles hier in Australie, je bent er niet zomaar! Dus na een aantal uur rijden en wederom een houten kont dachten we er bijna te zijn, we zagen een enorme bult in het landschap. Iedereen dacht dat het Uluru was, maar helaas… Het was Fooluru, oftewel, Mount Conner Deze berg lijkt sterk op Uluru, maar is het uiteraard niet Tussendoor hebben we ook nog het geografische centrum van Australie bezocht, erg grappig, daar ligt een visitorsbook, en jawel Rianne, we hebben je gezien hoor! Pas in het donker kwamen we aan bij de kampeerplek, Uluru Resort (klinkt dat even luxe he… was het ook wel, want we hadden eindelijk weer douches ;)). Gauw eten en douchen en lekker naar bed!

Het meest gave aan deze dag was trouwens iets heel anders. Iets wat blijkbaar maar eens in de 2 jaar voorkomt in deze woestijn, het begon ’s middags kei- en keihard te regenen! Echt gaaf, je ziet werkelijk geen steek in zo’n bui, de weg overstroomt, we weten nu wat ze bedoelen met het bordje ‘Floodway’ en het koelt zo ontzettend lekker af! We hebben deze nacht heerlijk geslapen omdat het eindelijk maar ongeveer 23 graden was ’s nachts, in plaats van 33… En nog mooier, het had ook bij Uluru geregend, wat betekend dat er watervallen vanaf zouden stromen! Enorm veel zin in de wandeling van de volgende dag dus!

–> Vanwege een wazige fout in de website vandaag heb ik de foto’s op Picasa geplaatst. Ik hoop dat dat werkt voor jullie, dit is de link:

Heading Bush foto’s

Als het weer mogelijk is zal ik de foto’s gewoon in dit bericht plaatsen

De wazige fout is me uitgelegd: De server waar deze website gehost wordt is aangepast, maar dit is mis gegaan. Er wordt aan gewerkt, maar hierdoor kan het zijn de website af en toe slecht werkt. Laat je niet ontmoedigen! We genieten namelijk wel van jullie reacties

Dag 7: ’s Morgens heerlijk uitgeslapen op, helemaal fit voor de tocht! We gingen namelijk 9 km wandelen Echt mooi. Eerst langs het Cultureel centrum, wat kunst bewonderd en gauw door. De wandeling heeft uiteindelijk 3 uur geduurd! Heerlijk, het was echt heel erg mooi. De watervallen waren niet groot meer, maar nog steeds heel bijzonder! De rots zag er vanaf een afstandje heel zacht uit Net als suede, met een aantal slijtplekken waar de watervallen stroomden. Van dichtbij was ie nog mooier, heel grillig, met stukken die naar beneden gevallen waren en de meest rare uitsparingen opleverden. Ook lagen er een aantal waterpoelen met kikkers die alleen leven als er water is! Die gaan dan paren, eitjes leggen en die eitjes blijven in de modder totdat het weer een keer regent, want dus 2 of 3 jaar kan duren! ’s Middags geluncht bij Uluru en daarna naar het uitkijkpunt waar we een aantal mooie foto’s ook van de Kata Tjuta hebben kunnen maken.

’s Avonds na het diner zijn we weer teruggereden naar Uluru, voor de zonsondergang. Prachtig! We mochten bovenop de auto zitten en terwijl wij daar zaten werden er allerlei foto’s van ons gemaakt! Omdat wij natuurlijk zo stoer eruit zagen Echt grappig, de auto was al enorm vies (en wij ook…) waardoor alle japanners een foto van ons wilden

Daarna lekker nog een keer douchen en naar bed, want ’s morgens moesten we vroeg, heeeeel vroeg, weer op, dit keer voor de zonsopgang! Ook deze was erg mooi.

Dag 8:

Na het ontbijt zijn we naar de Kata Tjuta (wat ‘many heads’ betekend, dit komt doordat de aboriginals niet verder tellen dan 3 (daarna is het ‘many’, veel) en dit gebergte bestaat uit verschillende losse bergen (zie foto’s ). Hier gingen we wederom voor een mooie wandeling, dit keer zo’n 8km.

’s Avonds hebben we gekampeerd in de buurt van een meteoorietkrater, welke we ook bezocht hebben. Deze heeft een doorsnede van ongeveer 1km! De kracht van inslag was een aantal keer de kracht van de Hiroshima atoombom

Dag 9:

Vandaag was het tijd voor de King’s Canyon. Wederom een wandeling, dit keer van 6 km… Maar wel, met een ‘heartattack hill’… Dit is een hele steile klim waarbij je meteen 100m de hoogte in gaat! Erg gaaf, want als je eenmaal boven bent heb je meteen echt prachtig uitzicht! De canyon is ontstaan door een scheurtje in het landschap welke in de loop der jaren uitgesleten is tot de canyon welke het nu is. Prachtig! Hier hebben we ook nog gezwommen in een waterhole en wederom genoten. De uitzichten waren prachtig en de bergen leken soms net honingraten, echt mooi. Maarja, natuur kun je eigenlijk niet uitleggen, zelfs niet met foto’s… We hebben ons best gedaan zullen we maar denken De laatste avond hebben we gekampeerd in de bush, midden in een kreekbedding. Samen met Jacqueline heb ik op het dak van de auto gelegen, gewoon omdat we dat een keertje wilden proberen

Dag 10:

De laatste alweer! ’s Ochtends kwam Frank er ineens achter dat hij een (rubberen) slang in z’n slaapzak had zitten. Die had de tour leider en wat anderen er ’s avonds ingestopt hadden om ‘m een lesje te leren maar hij heeft er heel de lacht op gelegen en ’s ochtends zag hij ‘m ineens liggen…jammer van de grap! Voor de rest was het vandaag een rustige dag, 2 waterholen bezocht, konden we zwemmen, maar eigenlijk wilde iedereen wel naar Alice, naar het hotel/hostel om lekker te ontspannen op een BED! Uiteindelijk kwamen we om 4 uur aan in Alice Springs, waar we ’s avonds gegeten hebben in Bo’s Saloon. Erg grappig, want het is een echte saloon met saloondeuren, een wc waar alles andersom zit en waar we heerlijke mixed grill van emu, krokodil, kameel, kangaroe en buffel gegeten hebben. Super einde van de reis in ieder geval!

De rest van de dagen in Alice Springs hebben we genoten van de hotelkamer, eigen badkamer en tv…. Alice Springs zelf is namelijk geen zak aan! Maar, we zijn er geweest Op dinsdag zijn we teruggevlogen met een mooi vliegtuig van Qantas, waarmee we in anderhalf uur dezelfde rit gemaakt hebben als op de heenweg…

Nu zitten we zeer tevreden over de reis weer in Adelaide, op een camping die recht aan het strand ligt. Heerlijk! Wij vermaken ons wel weer! We vertrekken over een paar dagen naar Perth (als beide pakketjes binnen zijn, want ja, ook het pakketje met voetbalbladen is terecht, het hotel heeft het gevonden gelukkig…), maar voor die tijd horen jullie nog van ons!